Harpactira namaqensis– Pająk – Ptasznik naziemny – Dla doświadczonych

70,00 

Tryb życia: naziemny/norowy

Kraj pochodzenia: RPA

Siła jadu: silny

Hodowla grupowa: nie

Długość życia: 1520 lat samice, samce 2-4 lata (do roku po ostatniej wylince)

Włoski: nie wyczesuje

Dla kogo: polecamy dla doświadczonych

CITES: nie

Dodaj do ulubionych
Dodaj do ulubionych
Kategorie: , SKU: Brak danych

Opis

Harpactira namaquensis to  średniej wielkości ptasznik z rodziny Theraphosidae, pochodzący z Republiki Południowej Afryki. .Gatunek zamieszkuje suche i półpustynne obszary Namibii oraz północno-zachodniej części RPA. Żyje głównie na terenach skalistych i piaszczystych, gdzie kopie głębokie nory lub wykorzystuje naturalne szczeliny pod kamieniami. Panują tam wysokie temperatury w ciągu dnia oraz znaczne ochłodzenia nocą. Samice dorastają do 5 cm długości ciała.

Warunki hodowli:
Podstawowe podłoże do hodowli ptaszników to torf kokosowy. Młode osobniki w stadium od L1 do L4  hodujemy w pojemnikach typu sosjerka/ pojemnik na mocz. Wraz ze wzrostem ptasznika przekładamy go do coraz  większego zbiornika hodowlanego np. typu  braplast.  Zawsze zapewniając dobrą grawitacyjną wentylację.
By zapewnić  odpowiednie warunki w hodowli dorosłemu  osobnikowi tego gatunku, należy go  hodować w terrarium o wymiarach 25 cm szer. x25 cm dł. x 25 cm wys. W wystroju powinna znaleźć się kryjówka z nory korkowej, oraz miseczka z wodą. Dla optymalnego wzrostu i rozwoju tego gatunku, temperatura hodowlana powinna oscylować w granicy 25-28 stopni, a wilgotność powinna być utrzymywana na poziomie 50-60%.

Żywienie:
Podstawowa dieta powinna się składać z owadów karmowych;
– dla młodych osobników wylęg karaczana tureckiego, wylęg świerszcza
– dla podrostków i dorosłych osobników stadium semi/ sub/ adult karaczan turecki, świerszcze, larwy mącznik młynarek/ drewnojada.

Podsumowanie:
Harpactira namaquensis należy do gatunków o szybkim i defensywnym usposobieniu- należy do grupy południowoafrykańskich „baboon spiders”, czyli ptaszników afrykańskich. W sytuacji zagrożenia najczęściej ucieka do kryjówki, jednak w razie braku możliwości odwrotu może przyjąć charakterystyczną pozycję obronną i próbować ugryźć. W przeciwieństwie do ptaszników z Ameryki nie posiada włosków parzących, dlatego podstawową formą obrony jest szybkość oraz użycie jadu.